| تبليغات | X |
|
يك پنجره |
|
یک پنجره برای دیدن... |
نمی دانم از کجا شروع شد... نمی دانم ... چگونه ... رد پای تو ... در این نوشته ها پیدا شد...؟! ... نشسته ام روبروی خودم... دقیق شده ام به نبودنت... تمام ذهنم پر از علامت سوال شده است، نمی دانم بپرسم یا نه؟! ... همیشه از فلسفه بدم می آمد، از فلسفه بافی هم! به نظر من دنیا کمی خالی شده... به نظر تو اینطور نیست؟! به نظر من زندگی زیباتر می شد، اگر... به نظر تو... ... دارم گوش می دهم... به صدای خودم... در خلاء طولانی نبودنت... می دانی که... من هیچ فرصتی را، برای گوش دادن به حرفهای خودم ، از دست نمی دهم!! ... جایی خواندم: "یک سگ، سگ به دنیا می آید، سگی زندگی می کند و سگی می میرد؛ سگ ، آزادی ندارد. " آیا سگ، آدم است؟ یا آدم، سگ به دنیا آمده است؟! گیجم... مثل همیشه های خودم!! می خواهم بازگردم... به آن سمتی که قلب، آشکارا برایش می تپد! ... تو آنجائی... وبرای من دست تکان می دهی...! ... دلم را نیز...!!
+ نوشته شده در شنبه 29 فروردین1388ساعت 23:51 توسط مريم |
من نام کسی نخوانده ام الا تو
با هیچ کسی نمانده ام الا تو عید آمد و من خانه تکانی کردم از دل همه را تکانده ام الا تو (جلیل صفربیگی) *** "سین هفتم سیب سرخی ست" خوشا که نصیب ما از این سفره بسیار بود!!! بعد از آرزوی هزار هزار لحظۀ شاد برای همه، سلام! ... پشت این ترافیک های ناتمام ... سال تحویل شد! با یه عالمه آرزوی خوب ... تمام حرفها تمام عکس ها تمام خاطرات همه اونجا، من اینجا... ... من شاد شاد شادم! سالی در کنار من برای تو! عیدی از این بهتر؟! ...
*خب همیشه که قرار نیست هرچی می گیم همه بفهمن، ها؟ وقتی حتی خودمون هم نمی دونیم که چی می گیم ؟!
+ نوشته شده در جمعه 21 فروردین1388ساعت 21:2 توسط مريم |
